Tumblelog by Soup.io
Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.

September 08 2016

بالاخره هشتاد؟

May 11 2015

October 08 2014

زندگی سخت تر از آن چیزی که فکر می کردیم بر ما گذر خواهد کرد
سختی همیشه آن چیزی نیست که اتفاق می افتد سختی می تواند آن چیزی باشد که اتفاق نمی افتد
پاییز من کاری دست خودم خواهم داد آخرش
آن قدر حس مشترکیست پاییز بین آدم های دور و برم این روزها
که فکر می کنم نکند پاییز هم مثل ویروس ابولا به جان همه می افتد چه بخواهند چه نخواهند
که اگر این طور باشد، باشد 
ولی فکر اینکه آمریکایی ها باعثش شده باشند... 
یعنی پاییز هم آبستن اجنبی...
شوخیش هم خوب نیست...
چیز زیادی برایمان نمانده که خواسته باشیم با مانده هایمان سر شوخی باز کنیم
دستمال توالت دستمالی شده جایش سطل آشغال است
اینکه به این نتیجه برسی که کاری از دستت بر نمی آید همیشه هم زیاد بد نیست
اینکه انتظار یک معجزه را داشته باشی و امید به روی دادنش، می تواند چندتا از ثمراتش باشد
اینکه منتظر باشی، به معجزه اعتقاد داشته باشی و امیدوار باشی


هر که را جام بلا مست نکرد
ما نخورده ز ازل مست بدیم

 

ناز و نوازش (دلگشا)

 

همچنان نفس می کشیم...

 

 

 

August 18 2014

خیلی چیزها نوشتم خواندم فکر پاک کردم ولی آخرش این بود که داستان ما همان است که نوشته اند حالا هر چه قدر خود را به در و دیوار بزنی روز از نو بازهم نقطه سر خط

باز هم ...هیچی ولش کن فقط نوشتم نشانی باشد که تا به این تاریخ هم هنوز... 

بگذریم...

چه کار می شود کرد؟ چه کار باید کرد؟

 

خیلی چیزها نوشتم خواندم فکر پاک کردم ولی آخرش این بود که داستان ما همان است که نوشته اند حالا هر چه قدر خود را به در و دیوار بزنی روز از نو بازهم نقطه سر خط

باز هم ...هیچی ولش کن فقط نوشتم نشانی باشد که تا به این تاریخ هم هنوز... 

بگذریم...

چه کار می شود کرد؟ چه کار باید کرد؟

 

خیلی چیزها نوشتم خواندم فکر پاک کردم ولی آخرش این بود که داستان ما همان است که نوشته اند حالا هر چه قدر خود را به در و دیوار بزنی روز از نو بازهم نقطه سر خط

باز هم ...هیچی ولش کن فقط نوشتم نشانی باشد که تا به این تاریخ هم هنوز... 

بگذریم...

چه کار می شود کرد؟ چه کار باید کرد؟

 

خیلی چیزها نوشتم خواندم فکر پاک کردم ولی آخرش این بود که داستان ما همان است که نوشته اند حالا هر چه قدر خود را به در و دیوار بزنی روز از نو بازهم نقطه سر خط

باز هم ...هیچی ولش کن فقط نوشتم نشانی باشد که تا به این تاریخ هم هنوز... 

بگذریم...

چه کار می شود کرد؟ چه کار باید کرد؟

 

خیلی چیزها نوشتم خواندم فکر پاک کردم ولی آخرش این بود که داستان ما همان است که نوشته اند حالا هر چه قدر خود را به در و دیوار بزنی روز از نو بازهم نقطه سر خط

باز هم ...هیچی ولش کن فقط نوشتم نشانی باشد که تا به این تاریخ هم هنوز... 

بگذریم...

چه کار می شود کرد؟ چه کار باید کرد؟

 

April 17 2014

March 17 2014

...


می گفت پیر عاکف، من نیستم متعوف. ،

                                    زیرا که جلوه با خلق، بسیار می فروشم.

ایمان به تار زلفی از یار میفروشم            

                                    زنار می ستانم دستار میفروشم

مرآت جان زدودم، از طاعت ریایی.

                                ،با زاهدان بگویید، زنگار می فروشم

داغش گداخت جانم، خاموش کی توانم.    

                                       ،لب می گشایم اینک، اسرار می فروشم.

                  دارند وهم هستی ، خلقی ز جهل و مستی. ،ز کبر و پستی، ز خود پرستی


ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود 

نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود

زين پيش نبوديم و نبد هیچ خلل

زين پس چو نباشيم همان خواهد بود


 


February 06 2014


... بیش از همه چیز آن‌چه اذیت میکرد و از عهدۀ این تحمل خارج بود، چهار در چهارِ این اتاق بود."کلام"، بی که در اندیشۀ ابتذال‌ش باشم، که هوایی بود که ملال را در گلو می‌فشرد؛ ملالی شده بود که فضای تنفس را می‌گرفت.
تنهایی که تا پیش از این معاشر بود به رفیقی بد قلق تبدیل شد. راندن، درستی بود که است‌ش اذیتم میکرد؛ میدانم. اتمسفری که در آن، انسانی که من می‌شناختم‌ش قرن‌هاست که به زنجیر کشیده شده. و این انسان، مطلق لغت است. هم آن انسان معنوی است که مومن میخوانیدش و هم آن انسان مادی که لائیک، لیبرال، آتئیست و یا هرچه؛ بی‌اعتقاد به مابعدالطبیعه. -که آن‌که اندیشه می‌کند، و اندیشه قدر وسع صاحب‌ش را می‌داند، از نظر من یعنی انسان معنوی-.

اما نمیشد هوایی برای اشتباه کردن، اگر لذت داشت؟
جالب که برایم وجدان کردن چه عجیب نمود می‌کند؛ انگار تازه دی است که می‌بینممش. ملغمه‌ای از اندیشه و احساس. گمان‌م همیشه دومی را نداشتم و خیال‌ش میکرده‌ام. خفه‌ام میکرد هوس آن لذت. و میدانستم باکی از تکرارش نیز ندارم. وحشتناک که هر چه بگذرد چقدر آدمی برای خودش جدید است. اقل‌ش این بود که اگر نمی‌دانستم، دیگر با تمام پوست‌م میدانستم که به چه زنجیر شده و که‌اش به زنجیر کشیده. چقدر می‌خواستم به دوستی بنویسم که الان دست اشتباه را دیدم. وسوسۀ دیوانه‌کننده. به بردگی کشاننده. اما در نظرم آمد که چه فایده؟ این یک دست‌ش بود. و او اگر آن روز به آن‌چه من اعتراض کردم سخنی نگفت، دستِ دیگرش. و می‌نوشتم که چهار در چهار، مفسد اندیشه است. به نظرم نیامده بود که قدرش چیست و قدرت‌ش چیست. برهان می‌دهد اما زرشک. برهانی که پاهای چوبین‌اش نشسته می‌شکند چه بخواهد که صاحب‌ش را راه هم ببرد. قدم‌هایی فراموش‌شونده‌تر از رد پایی بر ساحل. موجی محوش میکند و نسیمی می‌شکندش.

ما که هستیم حقاً؟ چه می‌شویم هر فردا؟ به طنز نقل کرد مشهوری را دوستی و چه واقعیت تلخی بود درش: دشمنِ ما.

کم از خویش‌م نیستی، به جد. تا وقتی دیگر و روزی دیگر که باز به حقیقت، مفهوم، بپیوندیم.

با عشق.
دوستِ تو،
و دشمنِ تو.

December 03 2013

78-

إِنَّمَا یخْشَی اللّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ

پیامبری باش
پیامبری که فریاد نزند
انذار نکند
تبشیر ندهد
خودش را چس بکند
و پرچم کشورش هزار رنگ باشد
و روزها در چله‌نشینی‌هایش چنان گریه کند
که خداوند به جای متن برایش نقاشی بفرستد:
بیا این هم پرترۀ لخت
برو حال کن
و چیزی هم نمیخواهد بخوانی
خواندنی‌ها را برای دیگران فرستاده‌ام
تو رسول منی
محبوب منی
این‌ها را برایت فرستاده‌ام که حال کنی
دوستت دارم رسول عزیزم
چه گیس‌های درازی
سیاهی
چه چشم‌های خوشگلی
حیف نیست گریه کند اینها؟
بیا
بیا
این پرتره‌ها را ببین و حال کن
آخر من خدا هستم
من دوستت دارم
چرا از من می‌ترسی
چرا
آرام گریه کن
آرام
الان است که همۀ دنیا بفهمند
یک کلاغ
چهل کلاغ
بکنند
کلاغ هزار سال عمر می‌کند
و نقض انا الیه راجعون است
تو نباش رسول من
آرام باش
چه کار کرده‌ام من
بگو
من که دوستت دارم
تو که می‌دانی
آخر
چه می‌خواهی از جان ذات من؟

 


دسته‌بندی شده در: شعر و ور

October 02 2013

77-

 

پرنده ترس ندارد
جلد که باشی
کسی بال‌هایت را قیچی نمی‌کند
جلد که باشی
جلد آبی
جلد قرمز
جلد پلاستیکی
شما هیچ می‌دانید چرا من به خودم هیچ زحمت نمی‌دهم؟
چون که هیچ شعری
تا ابد زیبا نیست.

 


دسته‌بندی شده در: شعر و ور

August 31 2013

76-

 

داد زد: فرار کن!
و فرار
از دست من را کرد.
خواب میدیدم
تا کیلومترها
هیچ جنازه‌ای خوابش نبرده است
و پناه
هرگز به من نخواهد برد
و در
در من جایی نخواهد رفت.

(آه ای تشک‌های سرگردان!
اندکی به من آرامش بدهید.)

کسی سکوت زد: السّلام.
و نشانه‌های خون‌مردگی
و خفگی
بر گلوی من
آشکار را شروع کرد.

 


دسته‌بندی شده در: شعر و ور

August 10 2013

مزاج دهر، تبه شد در این بلا حافظ!


... حتی اگر خوشبخت هم باشند، گو اینکه منافاتی هم ندارد. چنان‌چه اگر خوش‌حالی، آن خوش‌حالی مستانه‌ی مذبوح شرقی، مذموم است، نالیدن از همین وجه نیز قبیح است. و اگر نه، معرفت همان‌سان که خوراکی است بی‌پایان، ارزش‌مند و ستایش‌برانگیز، مفهومی است نسبی؛ از این آدم تا آن آدم درکی است دو گونه و نه واحد. گویا همان‌طور که پایانی ندارد، ابتدایی نیز نداشته است. من مطلقاً بین این دو شادی، ارزشی نمی‌توانم بگذارم؛ اما من شادی تویِ دیگری را نیز نمی‌شناسم. و نمی‌توانم. چنانکه تو شادی مرا. و غم هم. این وصف که رفت و من، صورتی هستیم که معنی خودش را آن‌جایی که به هم پیوند میخورد و به وقوع می‌پیوندد گم کرده.

اگر وقتی دیگر بود، سینه‌ام را باز می‌کردم تا به مقدار کافی که خون رفت ببینی چیزی نبود جز همین پاره شدن رگ‌ها و خون.

تا آن وقت.

-75

خواننده ذاتاً ابله است. این سکوتی است که هر نویسنده‌ای در مقام نویسنده و شاید از روی شرم میکند. زیرا فقط و فقط و فقط من هستم که چیزی را ادعا کرده‌ام. و نوشته مستمر است در مخاطب. مخاطبی دوم و سوم و هرچه بیشتر اگر باشد، همان مدعی است. تو، منم هستی که آن‌چه میخوانی را نوشته‌ای. و تو خواننده‌ی من هستی: آنکه نمیفهمد و به به و اخ اخ میکند. مخاطب من، نویسنده‌ی من است. چون‌که «از» من نمیخواند.
نه! نشکن. و دوباره نخوان. نخوانده تو با من بودی، اگر نبودی، نیستی.


دسته‌بندی شده در: ميني و مال

August 08 2013


امروز پس از سالها 

صدای زندگی در خانه ی ما پیچید 

صدای گریه ای که از 

صدای هزاران خنده زندگی بخش تر بود


7 تیر ماه 1392


July 18 2013

74-

 

… و طرفه آنکه خودش میپرسد: «آیا انسان گمان میکند او را عبث آفریدیم؟» و در این میان بدش هم نمیاد از استفهام تاکیدی جلو بزند و مایه‌ی مدلل بودن به خودش بگیرد. فرار رو به جلوی جالبی است. گویی دانای کلّی آفریده و حالا طلب‌کار است که چرا نمیداند. یعنی مثلا این را هم من باید به تو بگویم؟ و مخلوق سرگردان که در پرسش عقب افتاده، گمان میبرد که نوبه‌ی پاسخ‌گویی است و به این فکر میکند که نکند واقعا او را بیهوده نیافریده‌اند؟ تنها اندکی ظرافت لازم است تا دریابد حتی ثانیه‌ای به ورژن غیربیهوده‌ی خودش فکر کردن هم، موجبات فراهم آوردن تبسمی بر گوشه لبان خودش جل و جلاله است. زیرا همان‌طور که پیش‌تر اشاره رفت، او بزرگ‌ترینِ طنازان است. پس در مواجهه با چنین سوالی چگونه باید بود؟ باید گفت نه، البته که مرا بیهوده نیافریدی. چه اگر من نبودم هرگز بنی بشری با مفهوم بیهودگی آشنا نمیشد. در پایان هم خیالی بیش نیست. چه اگر چیزی پایان داشت شروع هم داشت. اگر منتظر پایان این نوشته هستید همان در پاسخ به سوال اولین بگویید نه و وقت من و مخاطب را هم نگیرید.

 


دسته‌بندی شده در: ميني و مال

July 11 2013

جان عُشّاق، سپند رخ خود میدانست.


مرثیه، چیزی است که تمام یک نابودی و نسیان را در خودش حفظ میکند. و آدم‌های ناتوانی که نمیتوانند آخر مرثیه‌هاشان نقطه بگذارند، برای همیشه مرثیه‌گو می‌مانند. به یک جنون می‌ماند. شاید برای همین است که خنده‌ها بهترند. محتمل‌تر است که یک خنده، همه‌ی شادی آن لحظه را درک کرده باشد. حتی اگر آن لحظه یک هیچ باشد، چنان که الکل میکند.
و شاید برای همین است که من دوستِ حافظ هستم. هر شعرِ حافظ که هست و هر شعر حافظ که با من مانده، تمام یک چیز را در خودش حفظ کرده است. این مهم است که هر چیزی حتی یک کوچک‌ترین جزء، به تمامی و به کمال، جلوه کند. مهم است چون که استغنا میدهد و مستغنی میکند. و ما بار معلول نمی‌توانیم تحمل کرد. هیچ کدام از ما. نه در مقام گوینده و نه در مقام شنونده. الکن میکند آدمی را. وجود را. هویت را. مجنون میکند، چنان‌که همیشه زمزمه‌ای مبهم بر زبان است، زمزمه‌ای که نه بر توقف‌ش علاجی داریم و نه توان فهم و تبعاً فهماندنش را. گمان دارم -که خداوند مرا از گمان اشتباه از سخن‌ش مصون بدارد- امیرم علی علیه‌السّلام از همین رو است که می‌گوید نَحْنُ اُمَراءُ الکَلامْ.

این ناتوانی البته قبیح نیست. ضعفی است که انسان شدن و بودن را به تعویق می‌اندازد.
خدا قسمت شما کند، ما که کندیم و انداختیم دور.


Older posts are this way If this message doesn't go away, click anywhere on the page to continue loading posts.
Could not load more posts
Maybe Soup is currently being updated? I'll try again automatically in a few seconds...
Just a second, loading more posts...
You've reached the end.

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl